Syjonizm, czyli fałszywe oblicze judaizmu

Antysemici od dawna twierdzą, że Żydzi są „rasą” lub „suprematystami”, często powołując się na zawarty w „Torze” opis „Izraela” jako „Narodu Wybranego”. Świadczy to o głębokim niezrozumieniu tego, czym tak naprawdę jest tożsamość żydowska.

Judaizm nigdy nie definiował Żydów według rasy, krwi ani pochodzenia etnicznego. Żydzi są narodem, ale nie we współczesnym rozumieniu tego słowa. Dziś „naród” jest używany jako synonim „kraju” lub „suwerennego państwa”. Kiedy „Tora” używa słowa „AM” (naród), nie ma na myśli tego. B-g mówił Żydom, gdy jeszcze obozowali na pustyni, nie mając własnej ziemi: „Dziś staliście się narodem dla P-n-, waszego B-g-.” (Powtórzonego Prawa 27:9). Oznacza to ludzi połączonych wspólną boską misją. Rabin Saadiah Gaon ujął tę prawdę zwięźle, pisząc: „Nasz naród jest narodem tylko poprzez swoją »Torę«”. Bez „Tory” nie ma narodu żydowskiego.

Żydzi na przestrzeni dziejów żyli w każdym zakątku świata, mówili różnymi językami, wyznawali różne zwyczaje kulturowe i należeli do najróżniejszych grup etnicznych. Nie łączyła ich kultura, kuchnia ani geografia; łączyła ich „Tora”. Sama konwersja dowodzi, że judaizm nie jest rasowy. Każdy, bez względu na pochodzenie czy środowisko, może przyłączyć się do narodu żydowskiego poprzez przyjęcie „Tory” i jej przykazań. Wiele z najbardziej czczonych postaci w historii Żydów pochodziło od konwertytów: Sefora, żona Mojżesza, Rachab, która poślubiła Jozuego, Rut, prababka króla Dawida i Onkelos, tłumacz autorytatywnego aramejskiego Targum — wszyscy byli konwertytami. Nawet wielcy mędrcy talmudyczni, tacy jak rabin Akiwa i rabin Meir, wywodzili swoje pochodzenie od konwertytów.

Ta klasyczna definicja tożsamości żydowskiej zawarta w „Torze” przetrwała aż do powstania syjonizmu pod koniec XIX wieku. Założyciele syjonizmu odrzucili ramy „Tory” i próbowali zdefiniować żydowskość na nowo jako świecką tożsamość narodową, odrębną od religii. Chcieli, aby Żydzi byli „normalnym narodem”, na wzór ówczesnych europejskich ruchów narodowych. Aby to osiągnąć, stworzyli kulturę narodową, przekształcili biblijny język hebrajski w nowoczesny język świecki i przekształcili Ziemię Świętą w świeckie państwo znane jako „Izrael”. W tym procesie „Ludzie Księgi” zostali zastąpieni narodowością polityczną. Ogłosili się „narodem Izraela”, choć otwarcie odrzucili „Torę”, która definiowała ten naród. Ta ideologiczna rewolucja stworzyła sprzeczność: chcieli zachować tytuł „Żyda”, odrzucając jednocześnie samo źródło, które nadaje tę tożsamość.

Niejasności dotyczące tożsamości żydowskiej pogłębiły się wraz z pojawieniem się współczesnych pojęć rasy i przynależności etnicznej, gdzie niektórzy zauważają, że Żydzi mają wspólne DNA. Prawdą jest, że większość Żydów pochodzi z dwóch grup etnicznych o podobnym DNA: Aszkenazyjczyków i Mizrachijczyków/Sefardyjczyków. To po prostu odzwierciedla fakt, że na przestrzeni wieków odnotowano stosunkowo niewielu konwertytów w porównaniu z innymi religiami. Ale to nie definiuje tego, kim jest Żyd. Konwertyta, który przyjmuje „Torę”, jest w pełni Żydem, tak jak ktoś urodzony we wspólnocie. Przynależność żydowska nie jest determinowana kolorem skóry, pochodzeniem geograficznym ani markerami genetycznymi.

Niektórzy próbowali klasyfikować judaizm jako plemię, ale nawet to nie przyniosło rezultatu. Pochodzenie plemienne w „Torze” jest patrylinearne (np. status Kohena lub Lewity), podczas gdy sama tożsamość żydowska jest matrylinearna: Żydem jest ktoś, kto urodził się z matki Żydówki lub ktoś, kto prawidłowo się nawrócił. Linia matczyna określa status żydowski; linia ojcowska określa przynależność plemienną. Żadna z nich nie dotyczy przynależności etnicznej we współczesnym rozumieniu.

Często pojawia się pytanie: skoro tożsamość żydowska jest definiowana przez „Torę”, dlaczego ktoś urodzony z matki Żydówki nadal jest Żydem, nawet jeśli jest całkowicie nieprzestrzegającym zasad „Tory”, a nawet ją neguje? Odpowiedź leży w rozróżnieniu między statusem halachicznym a pozycją duchową. Zgodnie z definicją halachiczną osoba urodzona z matki Żydówki jest Żydem, niezależnie od jej osobistych przekonań. Ten status jest stały.

Jednak duchowa pozycja w narodzie żydowskim jest określana przez wiarę i praktykę. Święty Rambam we wstępie do „Perek Chelek” pisze, że Żyd, który odrzuca fundamentalne zasady judaizmu, nie jest uważany za część narodu żydowskiego w sensie duchowym, mimo że jego status halachiczny pozostaje nienaruszony. Taka osoba zachowuje obowiązki i zobowiązania Żyda; jej małżeństwo i rozwód są ważne w świetle halachy, a ona sama odpowiada za przestrzeganie micw i będzie ponosić odpowiedzialność za ich złamanie. Jednakże nie przysługują mu religijne przywileje związane z zaufaniem wspólnoty, takie jak pełnienie funkcji świadka koszerności lub przygotowywanie potraw, które mogliby spożywać pobożni Żydzi. Jeśli miałby powrócić i ponownie przyjąć „Torę”, nie potrzebowałby nawrócenia, ponieważ jego tożsamość halachiczna nigdy nie została wymazana.

Prawda jest taka, że wizja narodu przedstawiona w judaizmie jest wyjątkowa w historii ludzkości: naród nie jest definiowany poprzez rasę, linię krwi, terytorium czy kulturę, lecz przez boskie przymierze otwarte dla wszystkich, którzy je przyjmą. Definiowanie Żydów jako rasy jest nie tylko niedokładne, ale także wypacza samą istotę tożsamości żydowskiej. Judaizm jest przeciwieństwem rasizmu. Jego podstawowe teksty podkreślają, że każdy człowiek, bez względu na pochodzenie, może przystąpić do przymierza i stanąć ramię w ramię z potomkami Awrahama Awinu.

Jedyną ideologią narzucającą przywileje oparte na urodzeniu, jednocześnie oddzielającą tożsamość żydowską od „Tory”, jest ideologia, która próbowała zastąpić przymierze z B-g-m nacjonalizmem, a jest nią syjonizm.

Autorstwo: Voice of Rabbis
Tłumaczenie: Gromhamnon
Źródło zagraniczne: TorahJews.org
Źródło polskie: WolneMedia.net